JO19-1 boekt verdiende overwinning

maar 1 zwaluw maakt nog geen somer

Na de goede wedstrijd van vorige week tegen SHH waar we eigenlijk te weinig kregen met een puntje kwam deze keer nummer twee Someren op bezoek. Als we de lijn van vorige week door zouden kunnen trekken en de punten in Tegelen bleven zouden we Someren weer tot op 1 punt naderen. En waarom zou het niet kunnen? Met dit team weet je het (helaas) nooit. Het was vandaag de dag van de afwezigheid en van de terugkeer; voor het eerst dit seizoen stond Quinn op het wedstrijdformulier. Hij had alleen de voorbereiding meegemaakt en was daarna voor stage naar het buitenland vertrokken. Nu hij weer even in het land was wilde hij graag meedoen. Aan de andere kant misten we vandaag Hiroki omdat hij een toets moest afleggen.  Ook Maike was vandaag afwezig.

Al vroeg in de wedstrijd was duidelijk dat we van deze ploeg niet hoefden te verliezen; hun voetbal bestond eruit om, bij balbezit, zo snel mogelijk naar voren te knallen om daar te proberen gevaar te stichten. Dit deden ze wel op zodanige manier dat ze onze spelers flink op de huid zaten en ons weinig tijd gunden te voetballen. Daar kwam nog bij dat we zelf ook nog niet in goeden doen waren en zo ging de wedstrijd redelijk lang gelijk op. Totdat Someren eruit kwam, de bal werd voorgegeven en door een speler richting doel werd gekopt. Een speler van hun die vanaf de achterlijn weer het veld inkwam leek de bal het laatste tikje over de lijn te geven. Buitenspel dus volgens iedereen met een rood-wit-blauw hart. Maar niet volgens de scheidsrechter, die zeker zei te weten dat deze speler de bal niet had aangeraakt en daarmee dus niet het spel had beïnvloed. Hoe dan ook, de scheidsrechter beslist en de bal werd weer op de middenstip gelegd: 0-1. Voor de zoveelste keer dit seizoen stonden we op achterstand en gelukkig hebben we daaruit inmiddels geleerd dat dit niet direct betekent dat de wedstrijd verloren is. Dit gevoel werd nog gesterkt toen even later Nick werd weggestuurd over de linkerflank en de bal vanaf de achterlijn voorgaf, waar Aimane de bal alleen maar even hoefde aan te raken met het hoofd: 1-1. Voetballend waren wij nu wel de betere ploeg, maar Someren bleef keihard werken en hierdoor wilde het bij ons nog niet lopen. Toch kregen we even later onze verdiende voorsprong toen een corner van links door Someren niet goed kon worden weggewerkt en de bal uiteindelijk rechts van de goal voor de voeten van Damian belandde en deze met links verwoestend uithaalde: 2-1

Met deze voorsprong zou het makkelijker moeten worden maar het enige wat makkelijk ging was het weggeven ervan. Teun schoof een bal zo in de voeten van een tegenstander die een paar meter voor hem stond en deze een medespeler simpel voor het lege doel kon zetten: 2-2. Deze stand zou ook tot de rust niet meer veranderen.

Vlak na rust veranderde de stand wel; na een overtreding op het middenveld kon Damian de bal snel nemen en Aïmane oog in oog met de keeper zetten. Hij bleef heel beheerst en schoof de bal langs de keeper in het doel en de voorsprong was weer terug: 3-2. In de hierop volgende fase hadden we de wedstrijd in handen en kunnen, en ook moeten, beslissen. Ook Nick werd met een steekballetje van Damian voor de keeper gezet maar hij wilde het te mooi doen en stiftte de bal over de keeper. Maar helaas, via de lat, ook over het doel. Ook een andere goede kans was niet aan hem besteed. Uiteindelijk werd hij toch de matchwinner omdat hij ons voor de derde en laatste keer op voorsprong zette. Hieraan voorafgaand hadden we namelijk de voorsprong weer uit handen gegeven toen een vrije trap slecht werd verwerkt op de rand van het strafschopgebied en een speler van Someren de bal vanaf ca. 20 meter via de paal binnenschoot: 3-3.

Gelukkig was het laatste woord aan ons. Damian veroverde de bal op het middenveld, wist zich tegen twee tegenstanders door te zetten en bediende vallend Nick die deze keer de bal beheerst inschoot: 4-3. Deze keer wisten we, ondanks dat de scheidsrechter lang liet doorspelen, de voorsprong vast te houden. Alle hens moest aan dek maar des te groter was de vreugde toen de scheidsrechter voor de laatste keer floot en er een einde kwam aan een, voor de kijkers, boeiende wedstrijd. Wij waren vooral blij met het resultaat en kunnen nu voorzichtig weer het vizier naar boven richten.

Volgende week spelen we weer thuis, deze keer tegen Polaris. Dan weer zonder Quinn, maar weer met Hiroki en Maike. En hopelijk weer met 3 punten.

Share this