Sportclub Irene JO14 kopje onder in stadsderby

Twee dagen na de fantastische overwinning tegen Brabantia moest Irene JO14 weer vol aan de bak. Twee dagen rust, een doorsnee goed betaalde profvoetballer had dit niet geaccepteerd. Maar goed, er stond wel een leuk potje op het programma: Venlosche Boys JO14-Sportclub Irene JO14. Altijd al wedstrijden waar de nodige spanning op staat, de jongens kennen elkaar, na zoveel jaren tegen elkaar gespeeld te hebben (en school), door en door. Maar vandaag stond ook nog eens de tweede plaats op het spel. Achter de ongenaakbare koploper TGG bezetten beide teams gezamenlijk de tweede plaats, met één verliespartij (tegen de koploper). De kans op het kampioenschap is nog maar erg klein, maar de eventuele winnaar van vandaag maakt goede kans om als runner-up in de eindrangschikking te eindigen.

Het was een opmerkelijke uitwedstrijd, de jongens konden gewoon op de fiets naar Venlo gaan. En dat was al lang niet meer voorgekomen. Iets anders dan een uur in de auto om ergens in Brabant terecht te komen.

Prima weertje op deze donderdagavond, en dat was ook aan het publiek te merken. Het was echt enorm druk! Er werd nog even overwogen om uit te wijken naar een stadion, welk enkele meters verder ligt, maar dan moest er weer op kunstgras gespeeld worden. Dus de overweging werd snel onder het gras geschoven. Wat echt opviel was de grote hoeveelheid dames van rond de veertien jaar langs de kant. Mooi om te zien dat er tegenwoordig dus ook nog steeds op deze manier gedate wordt, en niet alleen via Lexa, Tinder of hoe heten de sites allemaal. Alleen, of de jongens er beter van gaan voetballen is dan weer vers twee…

Maar goed, laten we het over voetbal gaan hebben. Om 19 uur werd er afgetrapt, en de beginfase was van beide teams er afwachtend. Irene nam langzaam bij beetje het initiatief, en heel voorzichtig kwamen er ook wat kansjes. Maar niet meer dan dat, het spel speelde zich voornamelijk op het middenveld af. Na 26 minuten werd de ban gebroken. Max speelde de bal vanuit het midden naar links, naar Dylano. Na een actie werd zijn schot op doel geblokt door de tegenstander, maar de bal kwam weer terug in zijn voeten. Met rechts krulde hij de bal mooi richting de verste kruising, 0-1. Twee minuten voor rust kwam Irene op 0-2. Opnieuw was Dylano de doelpuntenmaker, deze keer op aangeven van Amin. Een zeer verdiende voorsprong, wat ook te maken had met het windvoordeel, wat Irene in de eerste helft had. Op het moment dat iedereen dacht dat we met een 0-2 stand gingen rusten scoorde de Venlosche Boys ineens uit het niets met een enorme, vanuit het oogpunt van Irene gezien, lullige goal. Maar goed, ook die tellen…

In de tweede helft werd uiteraard van helft gewisseld, maar de wind had besloten vanuit dezelfde richting te blijven waaien. Dus deze keer had de thuisclub er voordeel van. Het duurde echter wel een tijdje voordat de tweede helft los barstte, maar toen kreeg je ook wat. Binnen zes minuten bogen de Boys de achterstand om in een 4-2 voorsprong, drie keer was de linksbuiten de doelpuntenmaker, drie keer was Tim kansloos. De kopjes bij Irene gingen wat hangen, een echt slotoffensief zat er niet meer in. Toch viel twee minuten voor tijd toch de “Anschlusstreffer”, en wie kan die bij Irene anders maken dan Marc. Hij draaide een corner rechtstreeks de goal in. Helaas te kort tijd om er nog een gelijkspel uit te halen, waardoor een 4-3 uitslag de boeken (of tegenwoordig de app) in gaat. Teleurstellend voor Irene, zeker omdat ze lang heer en meester waren. Iets nauwkeuriger omgaan met de kansen had drie punten opgeleverd.

De Boys zal na deze uiterst sportieve wedstrijd de tweede plaats gaan invullen, Irene moet het doen met plaats drie.

Na opnieuw slechts twee dagen rust (dat had geen één profvoetballer geaccepteerd!) wacht zaterdag weer een wedstrijd. Wel weer eens een keer thuis, UDI’19 komt naar Tegelen.

Share this