•  

    Bij veel jongere leden van Sportclub Irene zal geen belletje gaan rinkelen als ze de naam Gerrit Hagens horen. Nou, misschien als naamgever van de tribune bij het hoofdveld. Maar daar blijft het dan vaak bij. Toch staat zijn naam bij de clubleiding met hoofdletters gespeld. Immers, zonder hem had Sportclub Irene naar alle waarschijnlijkheid niet meer bestaan. In gesprek met Gerrit Hagens.

    “Koffie?” Gerrit opent glimlachend de deur. En nadat de bijna 94-jarige twee kopjes op tafel heeft gezet begint een geanimeerd gesprek. Over vroeger. Natúúrlijk over vroeger. Want Sportclub Irene, is voor hem vooral iets van vroeger. “Ik heb geen auto meer, mijn fiets heb ik ook weggedaan. Veel te bang dat ik val, snap je?” Een wedstrijd bezoeken is lastig, al mist hij het natuurlijk wel. Onlangs was hij nog eens op de club. Om gehuldigd te worden voor zijn 70-jarig lidmaatschap. Een mijlpaal voor de oud-voorzitter en Erevoorzitter van club én veteranen.

  •  

    Foto rechts: Gerrit als speler van Sportclub Irene 1, staand, helemaal links. Hij speelde acht seizoenen in het eerste elftal van onze club.

    Het getal 70 geeft aan dat hij pas op latere leeftijd bij de tricolores ging voetballen. “Mijn ouders kwamen in 1938 vanuit Helden naar Steyl. Als jongen van 12 ging ik dus bij Steyl voetballen. In de oorlog volgde een verhuizing naar Tegelen en meldde mijn vader me, zonder overleg, aan bij Tiglia, zoals de club toen heette. Als 15-jarige debuteerde ik in het eerste elftal.”

    Maar Tiglia voelde nooit als ‘zijn’ club. Toen in 1949 een fusie van een drietal clubs in Tegelen speelde en Sportclub Irene ontstond, zag hij zijn kans schoon. Hij werd lid van de fusieclub, die volgens hem veel meer sportieve mogelijkheden had. “Daar speelde ik van 1949 tot 1957 in het eerste elftal. In 1958 ben ik naar de veteranen gegaan, toen nog een apart onderdeel van de club met een eigen bestuur. Een jaar later werd ik voorzitter.” Tot 1975 voetbalde hij, waarna hij moest stoppen vanwege een knieblessure. “Mooie jaren waren dat. Herman Teeuwen, de legendarische VVV’er, zei altijd dat ik ‘sneller was dan Moulijn’. Haha.” Hij bleef, nadat hij de kicksen aan de wilgen had gehangen, wel actief als voorzitter van de veteranenafdeling.

  •  

    Foto links: Gerrit als voorzitter van het veteranenbestuur in 1989. Hij had destijds twee petten op, want hij was tegelijkertijd voorzitter van de vereniging.

    In 1983 werd hij clubvoorzitter. Zijn blik wordt bedachtzaam. “Ik wil niemand beschadigen en zeker niet natrappen.” Begrijpelijk. Toch even een situatieschets: het toenmalige bestuur wilde vooral prestatief voetballen. Alleen het eerste elftal en de A1 waren belangrijk. De rest van de club telde amper mee. Dat was tegen het zere been van veel leden. Tijdens twee heftige ledenvergaderingen, trad het zittende bestuur ‘en bloc’ af. Vanuit de vereniging kwam een alternatief bestuur dat de zaak overnam, met Hagens in de rol van voorzitter.

    De club balanceerde vervolgens meerdere jaren langs de rand van de afgrond. Een schuld aan een aannemer leek het faillissement van Sportclub Irene te betekenen. Een wanhopig bezoek aan de bank, praten als Brugman, en vooral een flinke dosis geluk zorgden ervoor dat het dubbeltje de goede kant op viel. “Ook de periode daarna was het vooral pappen en nathouden”, legt Hagens uit. Met name dankzij zijn eigen netwerk en de volledige toewijding van mede-bestuursleden, redde Sportclub Irene het. “Daarbij wil ik vooral Ton Boonhof en Jos Frencken noemen. Zij kregen allebei van hun werkgevers de toestemming om extra tijd te steken in het redden van Sportclub Irene. Die twee hebben fantastisch werk geleverd.”

  •  

    Foto rechts: Gerrit Hagens als speler van de veteranen. Hier staand, vierde van rechts met naast hem 'de lange', oud-VVV'er Herman Teeuwen.

    Hij vertelt verhalen die binnenskamers moeten blijven, lacht de tanden bloot bij de herinnering. Sommige verhalen mogen wél verteld worden. Bijvoorbeeld over die keer dat de verwarmingsketel het begaf. “Geen verwarming en geen warm water in de douches. En geen geld om iets nieuws te kopen. Via Mat Kremer werd door installateur Nic Pas in Duitsland een ketel op de kop getikt. Het weekend was koud, op maandag hadden we weer verwarming.” Hij vertelt over het ontbreken van een fatsoenlijk toilet in de kantine. Pissoirs waren er niet. Eén enkele toiletpot is niet veel voor een bomvolle kantine. “Maar de Mavo aan de Muntstraat werd gesloopt en daar waren kort daarvoor nog nieuwe toiletten gekomen. Van directeur Ton Gubbels kreeg ik toestemming om drie pissoirs mee te nemen. Je had de gezichten moeten zien van de vrijwilligers die met die wc bij de club bezig waren. ‘Hoe kom je dáár nou weer aan!’. Geweldig.”

  •  

    Foto links: Gerrit is meermaals onderscheiden. Hier ontvangt hij de zilveren KNVB-speld. Helemaal rechts zijn in 2015 overleden echtgenote Fien.

    Niet alles is hosanna. Ouder worden heeft zo zijn mindere kanten. “Zo moest ik op de website van de club lezen dat Cor Timmermans was gestorven, met wie ik jarenlang in het bestuur heb gezeten. Erg jammer. En het bezoeken van wedstrijden is ook erg moeilijk. Maar het leven is nog steeds mooi hoor.” Hij is trots op de diverse onderscheidingen die hij heeft gekregen, al loopt hij er niet mee te koop. “Maar toen ik een Koninklijke Onderscheiding kreeg van de toenmalige burgemeester Hubert Bruls, was dat toch wel heel bijzonder. Zeker toen hij in zijn woordje zei dat ‘zonder Gerrit Hagens Sportclub Irene niet meer had bestaan’. Dan ben je toch wel trots hoor!”

  • Foto's hieronder, vanaf links: De opening van de Gerrit Hagens-tribune, heel toepasselijk in de regen. Daarnaast met de huidige voorzitter Tom Orval bij de huldiging voor zijn 70-jarig lidmaatschap in januari 2020. Geheel rechts in typerende houding, zich achter de oren krabbend bij alwéér een mooie herinnering aan Sportclub Irene.

    Met dank aan Jan Trepels voor het fotomateriaal.

rfwbs-slide